 |
| Życie daniela |
Daniele bytują przeważnie w grupach zwanych chmarami, prowadzonych przez starszą doświadczoną łanię, zwaną licówką. Chmara składa się z łań i cieląt oraz młodzieży zeszłorocznej obu płci. Starsze byki dołączają do chmary tylko w okresie rui, w pozostałym czasie chodzą samotnie lub w niewielkich męskich chmarach. Okres rui zwany u danieli bekowiskiem, przypada na listopad i grudzień. Bardzo podniecone, silne łopatacze zajmują w chmarach miejsce byka stadnego, pilnując chmary i nie dopuszczając do niej innych byków. Wydają w tym czasie szorstkie beczenie, z daleka przypominające kaszel. Głos godowy danieli różni się od ryku jelenia, zarówno intensywnością jak i samym rodzajem wydawanych odgłosów. Jeśli nawet dochodzi w okresie bekowiska do walk pomiędzy bykami, to ze względu na kształt poroża, bardzo rzadko dochodzi do zranienia rywala.
Łopatacze jeszcze przed bekowiskiem, kopią badylami po parę, blisko siebie położonych płytkich wgłębień, które w czasie bekowiska stale pogłębiają. Do wgłębień tych zwanych kołyskami byki oddają mocz. W kołyskach dochodzi do krycia łań, w nich też leżą byki podczas dziennego odpoczynku.
Po bekowisku, łopatacze zaszywają się w gąszcz, odpoczywają i intensywnie żerują, nadrabiając stratę wagi podczas bekowiska.
Łania cieli się w czerwcu po okresie ciąży trwającym 220 dni. Najczęściej rodzi jednego cielaka. Cielaki mają suknię czerwonordzawą w białe plamy. Po tygodniu do 10 dni, cielę chodzi już za matką, która dołącza do chmary. Młode rosną bardzo szybko i chociaż karmione są nieraz aż do grudnia, rozwojem często w tym czasie mało różnią się od sztuk zeszłorocznych. Daniele osiągają dojrzałość płciową w drugim lub trzecim roku życia, jednak w populacjach o prawidłowej strukturze wieku, młode byczki nie biorą udziału w kryciu łań.
Młodemu byczkowi po 6 miesiącach wyrastają na czole guzy stanowiące podstawę poroża tzw. możdżenie. Na wiosnę wyrasta na nich pierwsze poroże w formie szpiców. Takiego byka nazywamy szpicakiem. Szpicaki wycierają poroże we wrześniu, a zrzucają w maju lub czerwcu. Drugie poroże daniela też ma przeważnie formę szpiców, czasami może to jednak być już forma szóstaka (trzy odnogi na tyce). Od tego momentu daniel wyciera poroże we wrześniu, a zrzuca w maju.
Górna część poroża przekształca się stopniowo w łopatę, w pierwszych latach cienką i wąską tzw. łyżki. Pó?niej stopniowo rozwijającą się na szerokość i grubość. Najlepsze łopaty daniel byk nasadza około 10 roku życia. Pó?niej mamy doczynienia ze zjawiskiem uwsteczniania się poroża, czyli nakładaniem łopat coraz słabszych.
Daniel zręcznością, szybkością i siłą skoku ustępuje jeleniowi. W ucieczce skacze, odbijając się jednocześnie czterema badylami, przy czym podnosi wysoko kwiat. Potrafi przeskakiwać przeszkody o wysokości 2 metrów, dobrze pływa - choć nigdy nie tarza się w błocie. Daniele zawsze kładą się na podwiniętych czterech badylach i nigdy nie odpoczywają leżąc na boku.
Głosy tych zwierząt są bardzo zmienne, ostrzegawczy to głuche szczekanie, łania wabi młode cichym beczeniem, młode natomiast piszczą. Oddzielną rzecz stanowi głos godowy byków.
Łania daniela jest troskliwą matką, w pierwszym okresie życia potomstwa, trzyma je w ukryciu, broniąc przed mniejszymi drapieżnikami uderzeniami przednich badyli.
|
|
|
|
)
